کفش کوهنوردی

کوهنوردی یک فعالیت ورزشی حرفه‌ای است. کفش کوهنوردی یکی از مهم‌ترین وسایل کوهنوردی می‌باشد که بدون آن کوهنوردی ممکن نیست. در ساخت کفش‌های کوهنوردی از تکنولوژی‌های خاصی استفاده می‌شود تا راحتی پاها را در طی این سفر طولانی مهیا کنند؛ همچنین از خطراتی که حین کوهپیمایی ممکن است از رخ دهند، پیش‌گیری نماید و آسیب‌های احتمالی را تا حد امکان کاهش می‌دهد.

در ادامه این مطلب با انواع کفش کوهنوردی و ویژگی‌های آن‌ها آشنا می‌شویم، همچنین اجزا و جنس بخش‌های مختلف آن را نیز بررسی کرده‌‌ایم؛ پس با ما همراه باشید.

کفش کوهنوردی «Mountaineering»

کفش کوهنوردی و طبیعت گردی یکی از الزامات سفر‌های کوهستانی و صحرایی است که راحتی پا را در طی این ماجراجویی فراهم می‌کند. با استفاده از یک کفش کوهنوردی حرفه‌ای می‌توانید لذت بیشتری از کوهپیمایی ببرید و بر صخره‌ها چیره شوید. ساختار چند لایه کفش کوهنوردی اورجینال راحتی و امنیت پاها را در شرایط سخت طبیعت فراهم می‌کند و به دلیل طراحی ارگونومیکی که دارد، پیمودن راه‌های طولانی را آسان می‌نماید.

انواع کفش کوهنوردی

کفش کوهنوردی براساس سطح فعالیت، ارتفاع صعود و شرایط آب و هوایی کوهنوردی به انواع مختلفی دسته بندی می‌‌شود. در زیر انواع کفش‌های کوهنوردی را دسته‌بندی کرده‌ایم:

کفش کوهنوردی سبک «Trekking»

دسته‌ای از کفش‌های کوهپیمایی هستند که بیشتر برای فعالیت‌های دامنه‌پیمایی، کوهنوردی در فصول بهار و تابستان و ارتفاعات نیمه بلند تا 3500 متر مناسب می‌باشند. این کفش‌ها می‌توانند ضد آب، عایق سرما با قابلیت تهویه هوا و ضد تعریق باشند. برخی از کفش‌های کوهنوردی ترکینگ بدون یقه و برخی دیگر نیم‌بوت هستند.

کفش کوهنوردی سنگین «High Mountain»

شامل کفش‌های کوهنوردی حرفه‌ای است که بیشتر برای صعود به ارتفاعات بالای 5000 متر و شرایط سخت آب و هوایی مورد استفاده قرار می‌گیرند. این کفش‌ها ممکن است با نام کفش کوهنوردی تک پوش، دو پوش و سه پوش نیز شناخته شوند. پوتین‌های کوهنوردی در این نوع از کفش‌های کوهنوردی قرار می‌گیرند.

ویژگی‌های کفش کوهنوردی

با توجه به تنوع مدل‌های مختلف کفش‌های کوهنوردی، ویژگی‌های فراوانی می‌توان برای آن‌ها نام برد؛ اما به صورت کلی این کفش‌ها ویژگی‌های مشخصی دارند تا جهت صعود به ارتفاعات، یا سفر به کوهپایه‌ها و دل کوهستان‌ها مناسب باشند.

• مقاومت در برابر لغزش و سرخوردگی (ترکشن)
• انعطاف پذیر مناسب
• وزن مناسب
• هم سایز دقیق پا
• قابلیت جذب ضربه (کاشنینگ)
• حفظ دمای بدن در مدل‌های زمستانی و سنگین
• تنفس و تهویه مناسب در مدل‌های تابستانی
• داشتن لایه‌های ویژه در مدل‌های حرفه‌ای
• قابلیت نصب کرامپتون در مدل‌های دو پوش و سه پوش

بررسی اجزای کفش کوهنوردی

کاربرد و قابلیت‌های هر کفش کوهنوردی اورجینال را اجزای آن مشخص می‌کنند. شناختن بخش‌های مختلف کفش کوهنوردی به شما کمک می‌کند بتوانید بهترین کفش را با توجه به نیاز و فعالیتی که انجام می‌دهید، انتخاب کنید.

رویه کفش کوهنوردی

بهترین جنس رویه برای کفش‌های کوهنوردی (Trekking) چرم اشبالت است. از سایر الیافی که در ساخت کفش‌های کوهنوردی کاربرد دارند می‌توان به چرم نبوک، پارچه‌های گورتکس « Gore-tex »، کولار و فایبر گلاس اشاره کرد.

زیره کفش کوهنوردی

باید دارای عاج‌های مناسبی تا مانع از لغرندگی شود. جنس این زیره در دوام و انعطاف کفش بسیار تاثیر گذار است و معمولا از جنس پلی اورتان (PU)، ویبرام، Rubber یا Termo هستند.

یقه کفش کوهنوردی

یقه در کفش‌های کوهپیمایی به 3 شکل بدون یقه، یقه 3 تا 5 سانتی‌متر، یقه 7 تا 15 سانتی‌متر وجود دارند. کفش‌های بدون یقه امکان حرکت بیشتری به مچ پا می‌دهند، اما از آن محافظت نمی‌کنند.

کفه کفش کوهنوردی

یکی از اجزای قابل تعویض کفش‌های کوهنوردی است. طراحی ارگونومیک کفه، راحتی پاها را فراهم می‌کند. برخی مدل‌های کفه دارای بالشتک هوا هستند که به تنفس پاها کمک می‌نماید.

لایه میانی کفش کوهنوردی (مغزی)

این لایه بین زیره و رویه کفش قرار دارد و تاثیر بسزایی در راحتی پا در فعالیت طولانی مدت دارد. لایه میانی کفش‌ کوهنوردی اصل معمولا از جنس TPU یا EVA است.